Kur’an, insana, rububiyyet tevhidi kavramı ile varlık üzerindeki tek idarecinin Allah olduğunu vurgulamaktadır. Bu açıdan yaratma, rızık verme, hidayete/dalalete sevk etme, öldürme, diriltme gibi vasıfların, rububiyetin bir gereği olarak bir ve tek olan Allah’a ait olduğunu açıklamakta ve O’nun “bütün âlemlerin Rabbi” olduğu hakikatine işaret etmektedir. Bununla birlikte, tevhid yalnızca bir inanç ve düşünce sistemi değildir. Bilakis tevhide iman eden müminlerin bir ve tek olan Allah’a karşı kulluğun gereğini yerine getirmeleri Kuran ve hadislerdeki emirler gereği bir zorunluluktur. Bu durum ubudiyette (kulluk etmek) tevhidin bir gereğidir. Dolayısıyla, inanç ve düşüncede tevhidin bir tezahürü olarak itaatin, ibadetin, duanın ve büsbütün kulluğun yalnızca Allah’a hasredilmesi İslam inancının temel noktasını oluşturmaktadır.

Öte yandan, İslam’ın en temel değerlerinden olan vahdet ilkesinin (Allah’ın birliğini (tevhid), zâtında, sıfatlarında ve fiillerinde tek olmasını) hayat bulması da yine tevhidin gereklerinin yerine getirilmesine bağlanmaktadır. Sonuç olarak “…Müşriklerden; dinlerini darmadağınık edip grup grup olan kimselerden olmayın. (Ki onlardan) her bir grup kendi katındaki (dinî anlayış) ile sevinip böbürlenmektedir.” (Rum, 30/31-32.) ayeti, indî ve izafî bir yaklaşım olan şirk düşüncesini vahdetin önündeki engel olarak (tasvir etmekte) betimlemektedir. Bu yönüyle şirk; inanış olarak kişisel tanrıları/çıkarları öncelemekle sosyal adaletsizliği başlatmakta ve nihayetinde toplumda haksızlık ve zulmün baş göstermesine sebep olmaktadır. Buna karşılık tevhid inancı, adalet ve merhamete dayalı ahlaki erdemlere tek merkezden can suyu vermekte ve böylece vahdeti yaralayan her türlü olumsuzluğa karşı koruyucu kalkan vazifesi gören bir sosyal düzene imkan hazırlamaktadır.

Tevhid inancı, insanın her zaman ihtiyaç duyduğu güven duygusunu da temin eden en gerçekçi değerdir. Bütün mahlûkat üzerinde mutlak bir otoriteye ve kudrete sahip olan tek Allah’a inanan bir insan, O’na teslimiyetin getirdiği güven duygusuyla huzur ve sekinet (iç huzuru ve gönül rahatlığı) içinde yaşamayı başarmış olacaktır.

Bu bağlamda, yaşadığımız bunalımlar çağında fıtratına (yaratılış özellikleri, doğuştan sahip olunan temel özellikler) yabancılaşan insan, bu kaotik durumdan kurtulmak ve kendisini, Kâinatı ve Rabbini gerçek manada tanımak için hayata sekinet ve nizam (düzen) veren tevhid inancını kuşanmaya muhtaçtır. Tevhidin hakikatini öğrenme, bireysel ve sosyal tezahürlerini algılama, anlama ve yaşama noktasında ise tek seçenek Kur’an’ın ve Peygamber Efendimizin rehberliğidir. Bu gerçekleştiğinde ise tevhid ve adalet esaslı bir bakış hayata yön verecek; yeryüzünde yeniden iyilik ve güzellikler egemen olacaktır. (Erbaş, Ali)